”Eindelijk”

Na bijna twee jaar depressie schijnt het roer nu toch eindelijk wat de goede richting op te gaan. Ondanks dat het verre van mee zit, blijft mijn humeur toch goed, en zeker er zijn nog wel mindere dagen, maar het omgaan met gaat gewoon steeds beter, mede door het lastige woordje accepteren. Ik kan eigenlijk alles toeschrijven aan mezelf, want van mijn begeleiding heb ik al vijf weken niks vernomen, ook dat er iets aan mijn medicatie geregeld zou worden, is gewoon niet gebeurd, beetje het gevoel krijg ik van zoek het maar uit, had gevraagd aan psych of ik CBD zou mogen gebruiken, was prima maar moest geen wonderen verwachten, verwachtte ik ook niet en het middel werkt bij de ene goed,bij de andere niet, ik val dus onder de andere, werkte bij mij averechts, ging me slechter voelen, dus maar gestopt. Maar geef nooit zo snel op, dus na wat onderzoek ben ik bij een aminozuur uitgekomen, en verrek ik kan wel zeggen dat sindsdien mijn stemming begon te verbeteren. Heb me er ook bij neergelegd dat ik waarschijnlijk mijn leven zoals het nu is, ook zo zal blijven, dus gewoon in mijn eentje afmaken. Heb nu nog mijn dieren die me verplichting geven, maar mijn hond is op leeftijd dus ja hoe lang heb ik haar nog, weet wel dat er geen nieuwe hond komt, want deze was al geen bewuste eigen keuze, en ik kan altijd een hond van iemand anders uit gaan laten, die minder mobiel is, en toch een kameraadje wil, zo een wandelingetje is tenslotte belangrijk voor het sociale gebeuren plus gezond voor jezelf. Mijn auto heb ik nu ook reeds twee weken, ben pas één keer er mee weg geweest, richting mijn jongste zus, mijn roots, was pas laat in de avond weer terug, was echt gezellig, veel besproken over hoe alles in onze jeugd is gegaan, waar eigenlijk veel in mis is gegaan. Voor mijn dame was het de eerste keer dat ze samen met mij door de bossen wandelde, ze genoot er echt van, hier heb je dat simpel niet, alleen maar een leuk park. Enige wat ik nog wel steeds heb, is dat ik absoluut geen toekomst perspectief zie voor mezelf, mijn huis opknappen is plichtmatig, en gelukkig bijna klaar, in de kamer nog een bank(en) en dan mijn trap nog stofferen, en hier en daar likje verf voor het mooie. Dan kan ik zeggen het zit erop, helaas is dat ook een gevoel wat je letterlijk maar ook figuurlijk kunt nemen, is eigenlijk geen prettig gevoel, maar het er naar toe werken dat het zo is lukt soms prima, soms absoluut niet, natuurlijk heeft ook dat proces zijn tijd nodig, heb geen gekke plannen, maar ook geen zicht op mijn toekomst, ergens houd ik dat afstandelijke, geen verplichting meer zelf in stand. Vrijwilligerswerk boeit mij absoluut niet, eigenlijk wil ik niks, maar ook weer niet, heerlijk tegenstrijdig, maar goed eerst het karwei met mijn dame af maken en tot een tevreden eind leiden, dan kan ik tegen die tijd wel weer zien hoe ik op dat moment ben, toch wel belangrijk hoe ik dan mijn tijd wil gaan invullen, je kunt tenslotte niet op de vlucht gaan, je neemt tenslotte altijd jezelf mee, leef op het moment van dag tot dag, kijk niet naar weerberichten, woon tenslotte in Nederland, kleine verandering van de wind boven in de lucht en …..juist… hoe ik me voel merk ik wel op het moment dat ik opsta, met het weer idem, zie wel wat het brengt, onvoorspelbaar nog steeds.

Skar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s