”Leven”

Als het leven pijn doet, denk je weleens van wat doe ik hier nog. Dan kijk je naar die trouwe reebruine ogen en besef je het gelukkig. Daarnaast mijn liefde voor muziek blijft maar groeien, groeien in de zin van er komt steeds meer bij. Het is voor mij ook een grote uitlaatklep. Waar een ander schrijft, erop los babbelt, luister en zoek ik muziek.

Schrijven kan ik ook wel, helaas doe ik dit te weinig, bloggen was in ene ook weer voorbij, mijn zoektocht blijft intact, maar toch steeds afvragend van. Was een tijdje bezig met mijn huis, ook dit valt na het wegvallen van in het niet. In 2010 dacht ik vrij te zijn, in het begin voelde het ook zo, nu 10 jaar verder ben ik terug bij af, nog verder zelfs dan af. Wat als ik die reebruine ogen ook niet meer zal zien?

Op het moment weet ik het wel, hoop dat tegen die tijd mijn leven, gedachte anders is

3 gedachten over “”Leven”

  1. Tja… het leven is nu eenmaal geen feestje… dat weet jij en dat weet ik en dat weten velen met ons… we moeten het zelf doen, niemand kan het voor ons doen…

    Je geeft het zelf al aan… je vindt dat je te weinig schrijft, de enige die daaraan iets kan veranderen ben jij zelf…

    en reebruine ogen… en in andere kleuren ook…. zijn er genoeg, sterker nog, veel te veel, dus of jij ze zal zien ligt geheel aan jou…. met de belabberde wetgeving is het niet voor niets dat asielen overstromen en mp vol staat en broodfokkers nog steeds stinkend rijk worden….

    Like

  2. Klopt het leven is zeker geen feestje, we worden in ons aardse leven doorlopend op de proef gesteld, en dat telt voor iedereen….
    Het schrijven is zeker iets wat ik zelf weer zal moeten doen, denk dat het op het moment niet verkeerd zou zijn, ongeacht wat ik schrijf….
    Achter de reebruine ogen gaat tegenwoordig een zeer lief en aanhankelijk dier schuil, vriendelijk voor een ieder, en speciaal voor soortgenoten en kinderen….
    De keuze om na haar weer te kiezen voor een hond daar ben ik nog niet over uit, hoor daar verschillende verhalen over, ergens wil ik ook vrij zijn, nu voel ik me vaak nog geremd als ik haar alleen moet thuis laten…en het klopt helaas dat over de rug van de dieren veel misbruik wordt gemaakt, alles voor dat slijk der aarde, mensen die in mijn ogen geen greintje gevoel in zich hebben, die eigenlijk keihard aangepakt moeten worden…
    Nu na het wegvallen van Bo is dat nog erger geworden, ook zij zag het gebeuren, en mist hem enorm…….zelf ben ik nog niet over uit, weet alleen op dit moment even zeker geen nieuwe kat, ben nog niet zo ver…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s