Het project huiskamer gaat nu serieuze vormen aannemen, waar ik een muur reeds geschilderd had, een nieuw vloerkleed al maanden heb staan in de kleur waar ik naar toe wil, ging ik vanmorgen even voor de gezelligheid en even checken voor mijn banken die ik graag wil. Het is nu in gang gezet en mijn timing was perfect, omdat hij enkele projecten opgeschoven had. Dus mijn vriend heeft alles genoteerd, we hebben kleur, maat en codes uitgewisseld, bekeken voor een offerte, dus het krijgt nu echt vorm. Denk dat ik binnen 2 weken mijn twee nieuwe banken kan verwelkomen, en dan heb ik eindelijk mijn huiskamer zover dat ik best er wel tevreden mee ben, eventuele kleine andere veranderingen kunnen wel gewoon tussendoor. Het is altijd leuk om te horen van hem over andere bedrijven, de addertjes vooral, neem de reclame van DFS een bedrijf dat van origine uit Engeland komt, maar je kunt niet praten over Engels product, het goede Engelse product bestaat niet meer, de garantie van 15 jaar is ook een addertje, puur op ijzer en koetswerk, maar stof, leer of stiksel valt niet daaronder, en zo leer ik wel meer van hem wat nu eigenlijk het grote moederbedrijf is achter, waar wij consumenten denken dat het verschillende bedrijven zijn. Hij was erg moe, logisch zijn boog staat 7 dagen in de week gespannen, ondanks dat blijft hij gewoon heerlijk rustig. Hij weet heel goed hoe hij het precies wil, tijd is zijn grootste vijand helaas, en als Zzp”er valt het zeker niet mee, zou zelf niet met die druk om kunnen gaan. Ieder geval weer lekker gebabbeld, koffie leut erbij en daarna nog even vlug wat boodschappen gehaald en toen op naar mijn trouwe viervoeter, die mij weer enthousiast onthaalde.

Skar.

Na een uitstapje als gisteren, en onlangs naar mijn jongste zus een dagje, is het voor mij altijd weer moeilijk om het alledaagse leventje op te pakken. Liefst zou ik nu weer een bepaalde activiteit ondernemen, niet zozeer dat ik mijn huis wil ontvluchten, maar het voelt gewoon goed om eruit te zijn. Voorheen ging ik altijd met mijn viervoeter de boodschappen doen, fietstassen en gewone tas en zij met een riem aan het stuur. Kan ik nu niet meer doen, want ze is nu op leeftijd en ze zou blessures oplopen, omdat een hond simpel zijn grenzen niet kent. Het uitlaten is ook veel prettiger, doe het nu op een stuk waar ze los mag, hoef me ook niet meer druk te maken. Straalt een hond verkeerd uit, dan loopt ze gewoon lekker door, zo van die tijd om het gevecht aan te gaan ligt achter mij. Ze kon voorheen ook niet mee boodschappen doen, want ze was behoorlijk gepest toen ik haar bij een winkel aan een verkeerspaal had vastgelegd. Niemand kon toen de winkel nof in of uit, ook liet ze niemand meer bij haar/zijn fiets, ligt nu allemaal achter haar, ze is super sociaal en de kinderen zijn dol op haar. We hebben ook een heel speciale bijzondere band, vullen elkaar perfect aan. Is er iets mis met mij, loopt zij naar buiten, maakt de poortdeur open en gaat dan voor op de stoep staan, dan komt altijd de buurman schuin tegenover even kijken. Nog steeds vind ik het erg moeilijk om haar alleen te laten, terwijl ze dat goed kan. Dat is voor mij ook een reden om geen hond meer te nemen, om niet de gedachte meer te hebben dat een hond thuis op mij te wachten zit. Er zij hier mensen die een hond hebben, en moeilijkheden hebben met het uitlaten, dus kan altijd dat dan op mij nemen voor die mensen. Zeker zal het voor mij wennen zijn om geen viervoeter meer om mij heen te hebben, maar ook dat zal wennen, net zoals dat ik geen perfectionist meer ben in mijn huis bij houden, als ik twee keer per weel dweil is het veel, waar ik voorheen doorlopend bezig was. Ook geleerd om gewoon ergens overheen te stappen, is ook onmogelijk als je dieren hebt. Wat dat betreft ben ik gelukkig makkelijker voor mezelf maar ook voor mijn dieren en anderen geworden, anderen in de zin dat het me niet uitmaakt of ze mijn vloer vuil vinden ja of niet, bevalt het ze niet, mogen ze aan de gang gaan, of vertrekken ze maar weer. Al weer woensdag, niet van dat mooie weer, dus maar eens kijken hoe we deze dag een zinvolle invulling geven, of simpel er een rustige dag van maken.

Skar.

Vandaag een klein dagje op stap geweest met mijn goede vriend, die tal van moois maakt als zzp”er voor thuis, maar ook lounge bars en restaurants. We gingen op weg richting Alphen aan de Rijn. Hij had daar voor een groot buitenterras zit kussen en rug kussens gemaakt, maar het bleek achteraf niet helemaal goed te passen. Meestal laat hij het maat en meetwerk over aan een zoon, zodat hij verder kan met zijn werk. Eenmaal daar aangekomen begroette de bedrijfsleider ons, die ook de opdracht had gegeven voor het maken van. Mijn vriend zag het aan, pakte zijn rolmaat en met 30 a 40 kussens is dat behoorlijk puzzelen. Het was gelukkig mooi weer en de omgeving was prachtig zo bij het water, met een lift voor water skiers die overal overheen konden springen. Na het nodige meetwerk met de rolmaat bleven er achteraf 3 kussens over, die moesten even veranderd worden en zou hij morgen weer door zijn zoon laten bezorgen, ook moest hij bij de bedrijfsleider thuis wat opmeten en voor hem maken, op zich allemaal best leuk om zo even een kort dagje eruit te zijn. Eenmaal weer thuis aangekomen vlogen er allemaal bijen in zijn werkplaats tegen de ruiten, ja hij is ook nog eens imker, waar je het nodige van moet weten, als het goed is zijn ze vanavond weer vertrokken naar hun thuisplaats, korfje, nog even gebleven kop koffie leuten en toen heeft een broer van hem mij thuis gebracht, want ondertussen was er een vrouw binnen gekomen die vroeg of hij 2 rug tassen kon repareren, haar zoon ging morgen naar Colombia, natuurlijk even kijken, is tenslotte niet zijn vakgebied en ja hoor in alle rust ging hij aan het prutsen, al met al een leuk dagje uit, leuk gesprek in de auto en een doldwaze hond bij thuis komst, die maar al te graag wilde wandelen.

Skar.

In de tijd dat ik nog op fb zat plaatste ik dagelijks erg veel muziek, muziek van allerlei aard, voor een ieder wat wils zal ik maar zeggen. Een vriendin van mijn zus was verzot op blues, en op een onnozele manier meldde zij zich aan op mijn fb, ze had het ook gewoon even kunnen vragen, toevoegen is tenslotte kleine moeite. Onze wegen zijn nu al ruim twee en een half jaar gescheiden, iets wat ikzelf gedaan heb, deze dame was gewoon vergeten de navelstreng door te knippen, ook vernam ik drie weken geleden van mijn jongste zus dat hun contact verwaterd was, had op mijn fb nog een oud goed genomen foto staan, een persoon die ze wel zag zitten, maar was al weer wat jaartjes verder, wat kaler, wat dikker, dus toen ze mij op vijf mei kwam ophalen merkte ik direct dat ze iemand anders wilde zien, wat laat je je dan van de slechtste kant zien vind ik persoonlijk, ze heeft ook nooit ondervonden wie er nu echt achter die persoon, mijn persoon schuil ging, hield ook bewust afstand, waar ik in begin al aangaf dat mijn blog logisch gezien een muziekblog zou horen te zijn, blijft het toch nog een beetje om en om, berichtje van wat dan ook, en vervolgens muziek, muziek waar mijn liefde, wat naast mijn dieren wel de grootste hobby van mij is, soms ook weleens lastig want soms is het moeilijk een keuze te maken, er is tenslotte zoveel, plus ik blijf het tot op de dag van vandaag volgen, onthouden doe ik het niet, altijd via ezel bruggetjes, anders zou mijn hoofd klappen denk ik, heb al talloze lijsten met muziek, maar vaak heb ik een lijst met 10000 nummers opstaan, waar je gewoon van alles in aan kan treffen, fb doe ik niet meer sinds al dat privacy gedoe, aan de ene kant wel jammer, aan de andere kant geeft het mij rust, onbewust maakte fb mij passief, toch nog weer even kijken en daar heb ik nu geen last meer van, ook nog geen moment spijt van gehad, heb tenslotte voldoende te doen. De weg die ik met mijn blog wil gaan bewandelen is me ook nog niet geheel duidelijk, aanhouden doe ik zeker, de invulling daar moet ik dan nog duidelijkheid over krijgen, ook de frequentie van iets plaatsen ben ik nog niet over uit, ben eigenlijk allang blij dat ik uit mijn behoorlijke depressie ben, al blijf ik toch soms nog gevoelig voor bepaalde gebeurtenissen, maar denk dan snel de positieve kant op, en ja lukt dat niet dan is er ook geen man overboord, er volgen meer dagen.

Skar.

Als je op een gegeven moment een vrouw treft die gescheiden is, ook nog eens twee kleine kinderen heeft, weet je van te voren dat het eerst zal moeten klikken met de kids, is dat niet zo dan kun je er beter niet aan beginnen. Nu klikte het van het begin af aan direct, er kwam weer rust over de kinderen, want ondanks dat ze nog zo jong zijn, beseffen ze alles wel degelijk. Je gaat er vanuit dat het dan een ”normaal” gezinnetje weer wordt, maar helaas, hun moeder bleek achteraf het grootste kind en obstakel te zijn voor het goed functioneren van het gezin, iets wat je natuurlijk van te voren niet weet, dan heb je ook nog ouderwetse ouders die zeggen je blijft bij die kinderen, anders verliezen ze weer een ”vader”, dus ja weinig keuze blijft er over. Het is eigenlijk mijn gehele periode in dit gezin lastig geweest, natuurlijk heb ik getracht om gewoon mijn uiterste best te doen, ongeacht wat. Op een bepaald moment vliegen de kids dan ook weer uit, de oudste het eerst, de jongste bleef nog thuis wonen en kreeg in 2010 de tweede scheiding om zijn oren, omdat zijn moeder weer eens beter kon. Nu was hij verre van makkelijk(door wietgebruik), dus tal van misverstanden volgden elkaar op. Uiteindelijk is hij na ongeveer anderhalf jaar op zichzelf gegaan, wat mij eindelijk de rust in mijn eigen huis gaf, ook de verstandhouding tussen de jongste en mij werd na verloop stukke beter. Je weet dat je niet de echte vader bent, dat dingen gaan veranderen op den duur, hun echte vader kwam ruim nadat ze twintig waren weer kijken, makkelijk toch, alle jeugdproblemen zaten er tenslotte op, nu is hij echt een popie jopie, denkt hij dat hij de belangrijkste en leukste man van ons stadje is. Ik weet gelukkig beter, de kids gaan veelvuldig met hem om, niets mis mee, is tenslotte hun biologische vader, hoe het met hun moeder zit geen idee, ik hoor eigenlijk nooit wat van de kids erover, maar achteraf doet het wel pijn dat je de kids eigenlijk zo goed als niet meer ziet, het was me verteld, en het klopt ook, als ik ze een keer zie in het jaar is het veel, ja ik hoor ze wanneer ze mij nodig hebben, dan ben ik nog goed. Het is een hard gelach, maar dat is wel de realiteit. De bloedverwanten blijven gewoon simpelweg bovenaan staan, ongeacht wat er zich allemaal afgespeeld heeft en soms doet dat best pijn, het nodige verdriet, maar ja kop omhoog, borst vooruit en denken ik heb in ieder geval mijn best gedaan en ben niet weg gelopen voor.

Skar.