”De Bezem”

De bezem door je leven halen,

soms is dat zo af en toe nodig,

streven naar nieuwe dingen,

stoppen met al dat oude gedoe.

Grijpen van nieuwe kansen,

eens een andere weg inslaan,

meedoen aan een verse dans in het leven,

andere doelen om voor te gaan.

De bezem door je leven,

maakt ruimte voor je voor nieuwe dingen,

een nieuw en hoopvol streven,

weg met alles wat je reeds weet.

Je selecteert de nodige dingen,

zelf beheer je tenslotte de bezem,

wees eens kritisch naar jezelf,

wat heeft nog waarde, en wat kan weg.

Zo nu en dan is dat hoognodig,

de bezem door je leven, om nieuwe dingen te ontdekken,

belangrijk is het om niet stil te blijven staan.

Zeker hoeft het niet tegelijk,

neem gewoon rustig de tijd,

het kan je geven een gevoel van gemis,

het hoorde lange tijd bij je leven.

Dingen loslaten hoort hier bij,

Het maakt weer ruimte voor jou en mij.

Skar.

”Rust genomen”

Heb eindelijk mijn rust gevonden,

bekomen van alles stress momenten,

gewoon eens een tijdje niks gedaan,

geen moeten, maar willen,

alle ruzies uit de weg gegaan,

gewoon wat ik wilde gedaan,

eventjes bezig gegaan,

met mensen die me niet konden slopen,

na lange tijd weer dat gevoel,

waar ik zo lang naar op zoek was,

ga weer volop voor mijn doel,

zodat ik weer kan stralen als een helder glas,

sta nu al een tijdje,

weer goed in het leven,

heb van het verleden geen spijt,

maar zal in de toekomst,

van mijn verleden leren,

in de toekomst nog meer geven.

Skar.

”Ik ben Ik”

Ik ben ik, en waarschijnlijk zal ik ook altijd zo blijven,

ik ben ik, denk niet dat iemand mij anders kan/zal krijgen,

ik ben ik, soms helaas met verdriet,

ik ben ik, meestal met een lach,

ik ben ik, je mag wat mij betreft zelf bepalen of je mij mag,

ik ben ik, van top tot teen,

ik ben ik, zo tref je er verder geen een.

Skar.

”Diep”

Soms voelt je verdriet als enorm,

als twee flatgebouwen op elkaar,

verzuipen in de pijn zou je,

voor dat dit alles is droog gelegd,

heb je een complete oceaan verslonden,

het liefst maar blijven huilen,

om eindelijk de droge bodem te voelen.

Af en toe kleiner dan een kind,

met je ziel graag liggend in armen,

het kloppend hart horend.

Een hoofd dat voelt als leeg,

kleren drijfnat van tranen,

een lichaam met een rugzak,

proberend naar boven te klimmen.

Soms het gevoel hebben,

iedereen heeft een hekel aan mij,

gelukkig is de realiteit anders,

zijn er personen die om je geven,

ondanks alle troebele gedachten,

de nodige pijn van al het verdriet.

Soms machteloze dromen,

voel je toch het bloed door je aders stromen,

een heel diep verlangen, zal alles vervangen.

De nodige zweetdruppels zullen vloeien,

deze zal ik verfoeien, want met een grote lach,

ja die grote lach,

bezwijkt alles onder deze zware last.

Skar.

”Gewoon een gedicht”

Gedichten, soms rare dingen,

het is totaal iets anders dan zingen.

Soms zijn ze mooi en ontroerend,

dan weer eentje met weinig inhoud,

gedichten zijn iets persoonlijks.

Ieder heeft zo zijn eigen smaak,

af en toe een gedicht dat je raakt.

Over vriendschap of rumoerend,

een mooi gedicht, of ook niet

Maar wat is mooi? Wat niet.

Ieder heeft zijn eigen stijl,

een andere smaak.

Skar.

”De weg van het leven”

Hoelang is die weg…..de weg van het leven…….

Een ieder heeft daar zo zijn gedachten over….

Niemand weet die weg uiteindelijk……hoe ziet die eruit?

Want wat is die weg…de weg van het leven…..

Wat is er na het leven…….voor de ene duidelijk,

voor de ander nog ongewis….of gewoon niets….

Zou het een lange rechte weg zijn, zitten er bochten in?

Zitten er heuvels, dalen, donkere tunnels in?

Zelf weet ik het wel, ik heb die weg bewandeld.

Want iedereen heeft zo zijn eigen unieke weg!

Skar.

”Blaam”

Sommige mensen komen, en gaan vervolgens weer hun eigen weg,

het nodige gelachen, maar ook een traan,

beiden meestal de nodige blaam,

of alles oprecht was, merk je achteraf pas.

Een ontmoeting van te pas en te onpas,

denken we nu echt altijd teveel aan onszelf?

Egoistisch, zelf belang wie het weet mag het zeggen,

dan krijgen we altijd de bewuste spiegel weer,

kan ik daar voor gaan staan zonder de nodige blaam.

Nee denk ik, waar twee vechten, treffen twee blaam,

een ieder gaat dan zijn eigen weg,

misschien wel stil zingend dat een ander het kan verstaan,

proberen niet te verzinken in een diep moeras,

ons gelijk maken met het lage gras.

Dagelijks de spiegel weer voor ogen,

was dan alles gelogen?

Heb ik mezelf dusdanig laten beliegen,

dat kan niet, want die ander zou mij ”nooit” bedriegen.

Skar.