”Diep”

Soms voelt je verdriet als enorm,

als twee flatgebouwen op elkaar,

verzuipen in de pijn zou je,

voor dat dit alles is droog gelegd,

heb je een complete oceaan verslonden,

het liefst maar blijven huilen,

om eindelijk de droge bodem te voelen.

Af en toe kleiner dan een kind,

met je ziel graag liggend in armen,

het kloppend hart horend.

Een hoofd dat voelt als leeg,

kleren drijfnat van tranen,

een lichaam met een rugzak,

proberend naar boven te klimmen.

Soms het gevoel hebben,

iedereen heeft een hekel aan mij,

gelukkig is de realiteit anders,

zijn er personen die om je geven,

ondanks alle troebele gedachten,

de nodige pijn van al het verdriet.

Soms machteloze dromen,

voel je toch het bloed door je aders stromen,

een heel diep verlangen, zal alles vervangen.

De nodige zweetdruppels zullen vloeien,

deze zal ik verfoeien, want met een grote lach,

ja die grote lach,

bezwijkt alles onder deze zware last.

Skar.

”Gewoon een gedicht”

Gedichten, soms rare dingen,

het is totaal iets anders dan zingen.

Soms zijn ze mooi en ontroerend,

dan weer eentje met weinig inhoud,

gedichten zijn iets persoonlijks.

Ieder heeft zo zijn eigen smaak,

af en toe een gedicht dat je raakt.

Over vriendschap of rumoerend,

een mooi gedicht, of ook niet

Maar wat is mooi? Wat niet.

Ieder heeft zijn eigen stijl,

een andere smaak.

Skar.

”Een roos”

Er was een dag toen kreeg ik een roos,

een roos van een meisje zo mooi,

eigenlijk was ik erg boos op haar,

wilde de roos ook niet,

dit bracht haar veel verdriet.

Maar ik vond de roos wel erg mooi,

als ik eerlijk ben net zo mooi als haar ogen,

ogen die mij zijn bijgebleven door de tijd,

ook was ons samenzijn maar voor even.

Haar haar zo mooi als goud,

maar ik wist dit is niet goed,

voelde diep van binnen als fout,

ze was een winnares in alles,

maar nu is het voorbij,

tussen ”ik” en jij.

Skar.

”De zwart-wit tv”

De ouderwetse zwart-wit tv,

soms lijkt het eigenlijk nog niet eens zo lang geleden,

de bediening ervan was vrij simpel,

en we waren best tevreden.

Als het weer niet zo best was,

kon je er soms gewoon een andere zender doorheen zien,

het leek net op een negatief van een foto,

beeld was niet altijd even super.

Ondanks dat was het toch heel bijzonder,

ouders zo trots als een pauw,

kijk nu de dag van vandaag,

kleurtechniek en geluid alom.

Toch wil ik niet meer ruilen met toen,

nu mogelijkheden ten over, toch een dierbare herinnering,

soms doet de herinnering aan toen nog wel wat pijn,

het was tenslotte een tijd van eenvoud, orde, en plicht .

Denk niet dat daar nu nog een persoon voor zwicht.

Skar.

”Twijfels”

Je grootste vijand is twijfel geworden,

maar als je onterecht iemand niet vertrouwd,

waar is dan je hoop gebleven,

De vaste rots waar je altijd op hebt gebouwd.

Als je twijfelt aan je eigen ik,

angstig, schuw, stijf je uren verslijt,

het aparte gevoel in je hoofd,

van ik raak iedereen kwijt.

Dan heeft vertrouwen geen enkele zin,

geloof je niet meer in jezelf, niet in een ander,

ondanks dat je weet dat die ander er altijd is,

het vuur nog lang niet gedoofd is.

Dan ben je even terug in de stemming van dat nare dipje,

het dipje dat jou al zo vaak voor de gek heeft gehouden,

toch ergens diep van binnen,

weet je dat die ander er is, in goede en slechte tijden.

Als schuw en twijfel je vijand is,

wordt het tijd om op te staan,

je weet diep in jezelf tenslotte beter.

Skar.

”Het is een vriend”

Dat je niet verwisselbaar bent,

een passant, een nummer, een functie.

Dat je niet berust op toevalligheid,

er net zo goed niet had kunnen zijn.

Maar dat je bestaat,

zoals jij alleen bestaat.

Onvergelijkelijk, onvergetelijk.

Het is een vriend,

die jou dit zegt.

Skar.

”Verliefdheid”

Denk nog aan de tijd dat we elkaar ontmoetten,

liefde in de dop van het bestaan,

ik mocht het begroeten met volle teugen.

We waren nog maar kinderen,

kenden nog niet de diepten en dalen,

iets wat er natuurlijk wel toe doet.

We genoten van elkaar,

kenden geen gevaar,

wat kon ons nu gebeuren, we hadden tenslotte elkaar.

Vol met liefde was ik ontvangen,

dubbel zuur was het dan ook,

dat het samenzijn van ons,

juist ons opbrak op ten duur.

De natuur is helaas onverbiddelijk,

laat geen domme dingen toe,

al ben je nog zo verliefd,

het blijft een heel gedoe.

De liefde was niet bestand tegen deze stormen,

dreven ons na enkele dagen alweer uiteen,

eigenlijk al wel gedacht,

toch weer een hard gelach,

zorgen dreven ons zoals altijd uiteen,

de volgende morgen kwam dus niet meer.

Skar.

”Verwachting”

We hebben allemaal een bepaalde verwachting van ons leven,

hebben allemaal wel iets in ons hoofd,

zo en zo zou ik graag willen dat het gaat lopen,

helaas is de realiteit vaak geheel anders.

Je hebt de nodige hoop,

de nodige vreugde komt je toe,

beiden zeer belangrijk in het leven,

ze geven je de kracht om het beste uit jezelf te halen.

Geloven in iets geeft ook vaak hoop,

of dit ook een richtlijn is weet ik niet,

delen van allerlei mooie dingen met anderen,

geven je het gevoel van zorg,

verlichten soms de pijn en zorg in je.

Het geven van liefde is erg belangrijk,

krijgen van liefde doet je bloeien,

elke dag opnieuw weer.

Op starten van een dag valt niet altijd mee,

soms het gevoel wat wordt er nu weer verwacht,

maar gelukkig nooit te vergeten,

dat de rijkdom diep in je hart zit.

Skar.

”Noem Mij Maan”

De maan zover weg,

jij, ook zover weg van mij,

beiden op grote afstand.

Soms is mij dat weleens teveel,

het gemis van jou,

het niet schijnen van de maan,

alles soms zo donker.

Het is even weleens teveel,

het verdriet om jou,

het niet schijnen van het licht.

Het kan soms zoveel pijn doen,

de grote afstand tussen jou en mij,

daarom noem ik jou maan,

want ik weet dat jij mijn licht,

toch altijd weer weet te laten schijnen.

Skar