Na bijna twee jaar depressie schijnt het roer nu toch eindelijk wat de goede richting op te gaan. Ondanks dat het verre van mee zit, blijft mijn humeur toch goed, en zeker er zijn nog wel mindere dagen, maar het omgaan met gaat gewoon steeds beter, mede door het lastige woordje accepteren. Ik kan eigenlijk alles toeschrijven aan mezelf, want van mijn begeleiding heb ik al vijf weken niks vernomen, ook dat er iets aan mijn medicatie geregeld zou worden, is gewoon niet gebeurd, beetje het gevoel krijg ik van zoek het maar uit, had gevraagd aan psych of ik CBD zou mogen gebruiken, was prima maar moest geen wonderen verwachten, verwachtte ik ook niet en het middel werkt bij de ene goed,bij de andere niet, ik val dus onder de andere, werkte bij mij averechts, ging me slechter voelen, dus maar gestopt. Maar geef nooit zo snel op, dus na wat onderzoek ben ik bij een aminozuur uitgekomen, en verrek ik kan wel zeggen dat sindsdien mijn stemming begon te verbeteren. Heb me er ook bij neergelegd dat ik waarschijnlijk mijn leven zoals het nu is, ook zo zal blijven, dus gewoon in mijn eentje afmaken. Heb nu nog mijn dieren die me verplichting geven, maar mijn hond is op leeftijd dus ja hoe lang heb ik haar nog, weet wel dat er geen nieuwe hond komt, want deze was al geen bewuste eigen keuze, en ik kan altijd een hond van iemand anders uit gaan laten, die minder mobiel is, en toch een kameraadje wil, zo een wandelingetje is tenslotte belangrijk voor het sociale gebeuren plus gezond voor jezelf. Mijn auto heb ik nu ook reeds twee weken, ben pas één keer er mee weg geweest, richting mijn jongste zus, mijn roots, was pas laat in de avond weer terug, was echt gezellig, veel besproken over hoe alles in onze jeugd is gegaan, waar eigenlijk veel in mis is gegaan. Voor mijn dame was het de eerste keer dat ze samen met mij door de bossen wandelde, ze genoot er echt van, hier heb je dat simpel niet, alleen maar een leuk park. Enige wat ik nog wel steeds heb, is dat ik absoluut geen toekomst perspectief zie voor mezelf, mijn huis opknappen is plichtmatig, en gelukkig bijna klaar, in de kamer nog een bank(en) en dan mijn trap nog stofferen, en hier en daar likje verf voor het mooie. Dan kan ik zeggen het zit erop, helaas is dat ook een gevoel wat je letterlijk maar ook figuurlijk kunt nemen, is eigenlijk geen prettig gevoel, maar het er naar toe werken dat het zo is lukt soms prima, soms absoluut niet, natuurlijk heeft ook dat proces zijn tijd nodig, heb geen gekke plannen, maar ook geen zicht op mijn toekomst, ergens houd ik dat afstandelijke, geen verplichting meer zelf in stand. Vrijwilligerswerk boeit mij absoluut niet, eigenlijk wil ik niks, maar ook weer niet, heerlijk tegenstrijdig, maar goed eerst het karwei met mijn dame af maken en tot een tevreden eind leiden, dan kan ik tegen die tijd wel weer zien hoe ik op dat moment ben, toch wel belangrijk hoe ik dan mijn tijd wil gaan invullen, je kunt tenslotte niet op de vlucht gaan, je neemt tenslotte altijd jezelf mee, leef op het moment van dag tot dag, kijk niet naar weerberichten, woon tenslotte in Nederland, kleine verandering van de wind boven in de lucht en …..juist… hoe ik me voel merk ik wel op het moment dat ik opsta, met het weer idem, zie wel wat het brengt, onvoorspelbaar nog steeds.

Skar.

Dat ieder mens verschillend is, zal een ieder met mij eens zijn, een ieder gaat op zijn, haar manier om met het leven. Deze zomer zit ik bijna 2 jaar in het donkere gat, waar af en toe een lichtpuntje in voorkomt. Het bloggen viel onlangs weer op zijn gat, omdat ik me weer terug trok in mijn hol, dan sluit ik me zo goed als af van de buiten wereld, veilig in mijn huisje, niemand die er is om me eruit te halen, dus ik weet dat ik het rustig kan doen. De ene schrijft of praat alles van zich af, ik sluit me af voor alles en trek me terug, terug met mijn dieren en muziek, ook voor het geluk ben ik volgens mij niet geboren, want denk ik eindelijk dat het goed zit, volgt er weer wat anders. De laatste 2 jaar kostte me kapitalen aan mijn gebit, maar hoop nu dat het achter mij ligt, in april nogmaals een kroon, vanmorgen telefoon , mijn begeleidster gaf aan dat ze niet kwam , omdat ze ziek was, ietsje later weer telefoon en eindelijk dan krijg(koop) ik mijn autootje, hoop deze binnen 2 weken te krijgen, dan kan ik eindelijk dit verrekte rot gat(stadje) verlaten en er samen met mijn trouwe viervoeter op uit, de bossen eindelijk, mijn vertrouwde omgeving, iets wat ik hier nooit gevoeld heb.

Skar.

Mijn dame begint al aardig op leeftijd te komen, waar ik haar in het begin als een behoorlijk losgeslagen hond kreeg, is het nu mevrouw sociaal zich zelve, waar ik voorheen altijd op moest passen of ze niet te fanatiek ergens op af ging, is ze nu wat dat betreft makkelijk in omgang, ze past zich makkelijk aan in de situatie, agressie is totaal van de baan, of het moet echt noodzakelijk zijn, zoals ik vroeger met mijn honden liep(onbezorgd) is dat nu ook bij haar van toepassing, jaloers is ze nog steeds, aai ik een andere hond komt madame met haar kop tussen mijn benen zonder bijbedoeling, gewoon even laten weten hé baasje ik ben er, nu is het gewoon een ontspanning om haar uit te laten, wetend dat ze zich gewoon goed gedraagt, of simpel haar eigen weg vervolgt, fijn als je zo een losgeslagen hond toch weer in het gareel weet te krijgen.