Als het leven pijn doet, denk je weleens van wat doe ik hier nog. Dan kijk je naar die trouwe reebruine ogen en besef je het gelukkig. Daarnaast mijn liefde voor muziek blijft maar groeien, groeien in de zin van er komt steeds meer bij. Het is voor mij ook een grote uitlaatklep. Waar een ander schrijft, erop los babbelt, luister en zoek ik muziek.
Schrijven kan ik ook wel, helaas doe ik dit te weinig, bloggen was in ene ook weer voorbij, mijn zoektocht blijft intact, maar toch steeds afvragend van. Was een tijdje bezig met mijn huis, ook dit valt na het wegvallen van in het niet. In 2010 dacht ik vrij te zijn, in het begin voelde het ook zo, nu 10 jaar verder ben ik terug bij af, nog verder zelfs dan af. Wat als ik die reebruine ogen ook niet meer zal zien?
Op het moment weet ik het wel, hoop dat tegen die tijd mijn leven, gedachte anders is