Vandaag twee nummers van een Britse popgroep die in 1988 werd opgericht. Enkele leden kwamen uit de voormalige groep The Housemartins die opgeheven werd. De teksten van de groep zijn alle daagse dingen, drugs, seks, alcohol, liefde, bedrog, relatieproblemen, zelfspot en meer van dat soort ongein. De zang wordt verzorgd door twee personen. De leadzanger en dan weer de leadzangeres, noem ze beiden lead omdat het veelal om en om is dat ze zingen. Later kwam er nog een zangeres bij, zong eerst in het achtergrond koor, maar kwam bij bepaalde nummers als leadzangeres naar voren. In 2007 viel de groep uiteen, omdat zoals gewoonlijk de smaken over de te volgen koers uiteenliepen, vaak een reden dat een band stopt, nummer 1 hits hebben ze in Nederland niet gehad, wel weken in de top 40 destijds, maar nooit een nummer 1 positie. Op zich vermakelijke muziek, afhankelijk welk nummer.

Pak als tweede nummer niet een nummer wat ook als hit heeft gescoord, maar zo maar een nummer van een album van hun.

Skar.

Heb er reeds al een tijdje over nagedacht, maar heb nu besloten om voorlopig hoofdzakelijk een muziekblog te maken. Het zal met de tijd zeker nog wel veranderen, maar het is niet ongewoon om een bepaald thema te kiezen voor je weblog. Mijn keuze is nu gevallen om hoofdzakelijk muziek te plaatsen met de nodige informatie als ik dat nodig vind. Informatie achter de artiest, band of wat ik ook aan muziek plaats. Zal ik zeker niet altijd doen, maar een klein persoonlijk tintje is altijd wel leuk. De muziek zal alle kanten op kunnen, want mijn bibliotheek is erg groot.

Plaats twee nummers van de voormalige zangeres van de Eurythmics, wel zo”n beetje de bekendste van haar, allebei singles geweest.

Skar.

Sinds vandaag blog ik gelukkig weer een beetje, het zijn nog vrij simpele dingetjes, maar het begin is er weer na een week van niets plaatsen, buiten dan het zwijmelen op zaterdag, maar dat is voor zo een muziekfreak als dat ik ben ook niet zo moeilijk. Door nu gewoonweg wat eenvoudige stof te schrijven, maak ik ruimte in mijn hoofd, waar de grijze massa doorlopend van de hak op de tak sprong. Ene moment zat ik in het heden, andere moment in een ver verleden. Mezelf tal van vragen te stellen, om die vervolgens ook zelf te beantwoorden, waar het woordje ”accepteren” de hoofdrol speelde. Hoop dat de ruimte die ik nu maak er weer voor gaat zorgen dat er meer diepgang terug komt, ook al hoeft de boog niet altijd gespannen te zijn. Net als bij de vorige berichtjes, ook dit keer een stukje muziek erbij, muziek is en blijft mijn passie en denk niet dat dat ooit veranderen zal, ben er nu al ruim 48 jaar mee bezig, het verzamelen, het zoeken, het bijhouden, lijstjes maken, noem maar op. Kies dit keer voor een wat recente opname, die mij zelf persoonlijk erg raakt, vooral de begeleidende muziek, en de manier waarop hij zijn stem gebruikt, tekst, mooi compleet liedje.

Skar.

In het jaar 1984 begon de hit serie Miami Vice, over twee undercover detectives in Miami. De reden dat ik op deze serie terug kom, is vanwege een nummer wat in een serie als eind liedje gebruikt werd, het nummer Picture book, van het gelijknamige album Picture book, is nooit op single verschenen en staat eigenlijk best wel los ten opzichte van de rest van de nummers op het album. Destijds bracht ook The Police hun eerste album ongeveer uit, ook op dat album een soort gelijk nummer, wat geen single werd , en los stond van de rest op het album. Ik plaats het nummer , omdat het nog steeds vers in mijn geheugen staat. Sonny en Tubbs de twee detectives in de serie gebruiken een jonge jongen als informant. in een drugskwestie. Aan het einde van de serie bekoopt de jongen dat met de dood, je ziet dan de mimiek van Sonny(Don Johnson) waar de twijfel en verdriet vanaf straalt, was het dit waard. Echt goed geacteerd en het afsluitende nummer is passend maar best verdrietig.

Ondanks dat ik onlangs schreef dat ik mijn rust gevonden had, blijf ik toch altijd een denker. De grijze massa boven in mijn hoofd blijft druk bezig met het uitvogelen van. Op zich is daar niets mis mee, maar de ellende is dat ik daardoor vaak op blokkeer spring. De rijmelarij en gebrabbel komen gewoon niet uit de verf, de inspiratie laat het even afweten. Leuke is wel dat ik niet vast in een periode zit dan, soms zit ik kort terug in de tijd, soms zit ik zo maar even 40 jaar terug in de tijd. Vol vragen waar ik zelf de antwoorden op moet geven, af en toe vermoeiend, soms leuk, soms heb ik ook geen flauw idee hoe iets tot stand kwam, waarom ik voor bepaalde keuzes ben gegaan in mijn leven, waar andere keuzes meer voor de hand hadden gelegen. Natuurlijk de nodige er en aanvaringen die me alleen maar rijker gemaakt hebben, meestal benoemt men het het beruchte rugzakje, zelf zie ik het niet zo, het is voor mij het zakje wat er voor gezorgd heeft wie en wat ik nu ben. Enige vaste in mijn leventje nu zijn mijn twee dieren, voor hun zal ik er altijd moeten zijn, zijn tenslotte afhankelijk van mij, met enige vertel ik niet helemaal de waarheid natuurlijk, want mijn passie muziek die zal nooit vervagen, altijd weet ik wel wat ik wil horen, wat ik met de muziek op een dag wil. Nu de rijmelarij en gebrabbel wat stokt, ga ik maar wat meer schrijven over wat me zoal dagelijks in de grijze massa bezig houdt, op zich niets negatiefs, maar ik merk dat ik bepaalde zaken uit het verleden eigenlijk steeds eenvoudiger los laat, alsof het nooit geweest is, behalve de mooie herinneringen, die koester ik, sluit af met muziekstuk, zonder er een verhaal over de artiest of band bij te vertellen muziek mijn grote liefde.

Skar.

Vorige week plaatste ik dit nummer reeds op mijn blog, wel in een andere uitvoering, uit het jaar 2002 tijdens Night of the Proms, dit keer plaats ik nogmaals het nummer alleen ligt deze versie dichter bij 2019 dan de vorige. Blijf het gewoon een heerlijk nummer vinden, alleen de titel al. Soms best lastig om iets te plaatsen, er is zo verrekte veel, van alles komt de revue voorbij, wordt het Paul, of andere Paul of Lisa, of Melissa, Beth, zal ik Joe doen, of gewoon een band, of even iets aparts, of klassiek, ach wat boeit het ook, gewoon maar iets plaatsen, volgende week nieuwe kansen, volg gewoon je gevoel en je hart dan is het toch altijd goed

Gelukkig plaats ik er altijd twee, dus kon nog een keuze maken. Heb gekozen voor een oudje, ook al in een nieuw jasje, nummer komt uit de jaren 70 en de groep maakt super mooie muziek. De albums(cd tegenwoordig) lopen bij hun soms helemaal in elkaar over, een genot om naar te luisteren, het album moest je altijd even omdraaien wat met de cd niet hoeft, weer een voordeel, ondanks dat blijf ik het vinyl toch het mooist vinden, het zachte warme geluid, met zo af en toe toch klein tikje erin, het leeft zal ik maar zeggen, daarbij het vinyl is weer helemaal terug tegenwoordig, gelukkig.

Ach wat maakt het ook uit, het is weekend dan mag je wel een keer wat afwijken van het doordeweekse schema, of het schema wat je elke keer gebruikt heb tijdens het zwijmelen, dus ook nog dit keer een soundtrack liedje als derde erbij.

Vandaag eens niet een lang persoonlijk verhaal erbij. Had eigenlijk zwijmelen al ingepland, maar verzet naar volgende week. Wilde dit keer toch nog wat andere muziek plaatsen, mens kan soms wat veranderlijk zijn, nou met muziek ben ik dat zeer zeker. Ga nu voor gewoon wat luchtige muziek, tenminste vind ik zelf, gewoon lekker oud, maar ook weer niet te oud, jaren 90 en misschien nog wel nieuwer. Ga niet voor de grootste hit High die ze hadden, al heeft deze het ook goed gedaan.

Het tweede liedje komt van een voormalig bandlid van de groep Blue, die na het uiteenvallen solo verder ging, gewoon eenvoudige lekkere muziek, ook hier kies ik niet voor zijn hits, maar een liedje wat zeker zo leuk is.

En ja dit keer nog een derde. Niet zoveel verhaal erbij, dus kon nog een liedje bij, kies voor een liedje van een soundtrack, en natuurlijk is er ook een album van, maar veel liedjes in soundtracks komen nu juist mits passend van een album, hetzij van een band, of in dit geval een solo artiest, hij leverde twee liedjes voor de soundtrack.

Nog even snel eentje. Een groep uit het mooie landje Schotland. Ze timmeren al erg lang aan de weg, de hoofdpersonen zijn wel de zanger en zangeres wat tevens ook echtgenoot en echtgenote zijn. De muziek wordt hoofdzakelijk door hun geschreven, ook wel een beetje het boegbeeld van de groep, vooral als je een live optreden ziet. Nu komen er tal van muzikanten uit Schotland, al zijn ze vaak niet zo bekend. Zelf heb ik het nodige in mijn verzameling albums. In hun eigen land zijn ze razend populair, de muziek vaak vrolijk en vrij. Zie je een live optreden van hun in Schotland dan kom je tot de conclusie daar past niemand meer bij. Bij bepaalde nummers nemen de fans dan ook het voortouw en zingen samen met de band voluit, super inspirerend voor een band lijkt me dat. Pak geen live opname, maar komt zeker nog een keer.

Maak er dit maal geen lang persoonlijk verhaal van, plaats een liedje uit de jaren eind 80, begin 90, dit keer van een Duitse groep, al zou je dat zeker niet zeggen. De groep werd vooral bekend met het nummer Dual, maar ook hun albums vlogen als zoete broodjes over de toonbank. Als ze een album uitbrachten, kwamen er soms van een bepaalde uitgave twee of drie andere soorten uit, de nummers waren geremixt, de ene valt er voor, de ander vindt gewoon het origineel prima. Zelf ben ik soms voor een remix, afhankelijk hoe deze gemaakt is, of een 12” kan soms ook een verrijking zijn.